De Federale Republiek Brazilië heeft zesentwintig staten en één federaal district met de hoofdstad Brasília. Het land heeft ongeveer 5.500 gemeentes.
Brazilië is met een oppervlakte van 8.514.215,3 km2 het grootste land van Zuid-Amerika en na Rusland, Canada, China en de Verenigde Staten, het vijfde grootste land ter wereld. Het land heeft een 15.735 kilometerlange grens met de tien buurlanden en de Braziliaanse kust langs de Atlantische Oceaan is 7.367 km lang.
Eind 2004 werd de Braziliaanse bevolking geraamd op 182.642.236. De grootste steden zijn São Paulo (met ongeveer 10,5 miljoen inwoners), Rio de Janeiro (6 miljoen), Salvador (2,5 miljoen), Fortaleza (2,2 miljoen), Brasília (2 miljoen), Curitiba (1,5 miljoen), Recife (1,5 miljoen), Manaus (1,4 miljoen) en Porto Alegre (1,4 miljoen).
De officiële taal van Brazilië is het Portugees. De ongeveer 200 inheemse bevolkingsgroepen, in totaal meer dan 350.000 mensen, spreken nog steeds hun eigen voorouderlijke talen.
Cultuur
De Braziliaanse cultuur weerspiegelt de grote verscheidenheid aan landschappen en verschillende bevolkingsgroepen die het land vormen. Het reusachtige Amazoneregenwoud is de bakermat van de mythen en voorouderlijke tradities van de autochtone bevolking. De vruchtbare kustgebieden waren het toneel van de eerste ontmoetingen tussen de inheemse volkeren en Portugese kolonisten en het was ook daar dat grote aantallen Afrikanen als slaven aan land kwamen. Migranten uit Italië, Duitsland, Japan, Polen en andere landen vonden een nieuw thuis op het platteland in het zuiden. Maar de meest gunstige plaatsen voor de integratie van de verschillende rassen en de vermenging van culturele tradities en geloven zijn de bruisende steden langs de kust. Kortom, alle gebieden geven blijk van de diversiteit van Brazilië.
De inbreng van de inheemse tradities is zeer groot in de Braziliaanse cultuur. Brazilië heeft geen grote pre-Columbiaanse beschavingen gekend zoals elders in Latijns-Amerika. Toch is de invloed van de Amerikaans-indiaanse rassen tot op de dag van vandaag nog zeer tastbaar, zowel in de etnische vorming van het volk, als in de culturele en artistieke uitingen. De muziek, de dans, de kookkunst, de woordenschat, de mythen en het gedrag zelf van de Brazilianen, alles is gelardeerd met van de autochtonen geërfde waarden.
Er zijn vele voorbeelden van. Zo onthaalden de indianen in Bahia Pedro Álvares Cabral en zijn matrozen in 1500 met muziek en dans. Ook hebben de Brazilianen de merkwaardige gewoonte om dagelijks wel twee tot drie keer een bad te nemen hetgeen de Nederlanders in de zeventiende eeuw al opviel en tot vandaag de buitenlandse bezoekers verbaast. De cassavemeel, zo’n belangrijk onderdeel van de Braziliaanse maaltijd, is inheems. En de moderne muziek van Brazilië – van Villa-Lobos en Marlos Nobre tot Tom Jobim en Caetano Veloso – draagt ook vele indiaanse sporen. In al deze voorbeelden speelt het autochtone component een grote rol.
De Grondwet van 1988, de Braziliaanse wetgeving en de regeringspolitiek, geven de autochtone bevolking het recht op het bezit en het vruchtgebruik van de gebieden waar zij al eeuwenlang leven, evenals het recht op behoud van hun sociale organisatie, hun taal, gewoontes en gebruiken. Meer dan 10% van het Braziliaans grondgebied is aan de indiaanse gemeenschappen toegekend. Er zijn zelfs speciale maatregelen genomen, zoals de oprichting van scholen om de indiaanse talen te behouden.
De Europese wortels zijn hoofdzakelijk Portugees, maar ook Spaans, Frans, Italiaans, Duits, Engels en Nederlands. Al deze wortels vormen de basis van de normen, de vormelijke elementen en de erudiete cultuur, vaak rechtstreeks overgenomen van de modellen uit het oude werelddeel. Van 1500 tot aan het einde van de negentiende eeuw werd Brazilië geregeerd door een katholieke dynastie met bloedbanden met alle Europese koninklijke families. Er bestaat dan ook geen twijfel over de Braziliaanse voorliefde voor Europese tradities en instellingen. De Braziliaan beschouwt zich typisch “westers”. Hij ziet in zowel de Europese landen, als in de Verenigde Staten, de voorbeelden waaraan hij zich wil spiegelen. Het aandeel van andere bronnen is ook van belang, soms zelfs essentieel – maar de basis is onmiskenbaar westers, Europees.